Ik heb er veel zin in
Vorig jaar hebben we voor het eerst een huisje gehuurd. Dicht bij de zee en Midsland aan zee. Wat een prachtig weer. We gaan al een tijdje elk jaar naar Oerol. Maar dan 3 dagen, een lang weekend. Drie dagen veel doen, zien, horen, proeven, en genieten. Vorig jaar voor het eerst een week. Wat heerlijk dat er ook tijd is voor rond lummelen zonder het gevoel van tijd te verspillen. We willen dit jaar weer.
Maar woensdag 10 juni wordt ik gebeld door een nummer uit mijn woonplaats. Ik ben onderweg naar Nijmegen voor het testen van een stukje software. Ik neem de telefoon op en het blijkt een huisarts te zijn. Niet mijn eigen maar het is me niet vreemd dat ik door een huisarts gebeld wordt. Ik had namelijk een dag eerder wat bloedmonsters laten nemen voor een onderzoek naar de reden van het veel moeten plassen. Gewoon vervelend maar door op de juiste momenten te drinken goed te handelen. Maar toch, er waren de afgelopen tijd ook wel wat kilo’s er af gegaan. Zoveel dat mijn omgeving het opviel en me vroeg hoe me dat gelukt was. Daar had ik geen echt antwoordt op. Naast wat anders eten en s’morgens een wandelijk van een half uur kwam ik niet verder. Ja en dat weet iedereen je te vertellen dat dat niet goed is. Dus door mijn omgeving toch maar even naar de huisarts. En dan een telefoontje. De arts wilde nog even een overleg met een internist en zou dan nogmaals bellen. Hij belde nogmaals. De boodschap was duidelijk. Ik moest mij direct melden bij de spoedeisende hulp(SEH). Dat er wat was gevonden verbaasde me niet. Maar dat er toch wel enige urgentie bij was om een breder onderzoek op te starten was wel een verrassing. Ik was vanuit het hoge noorden bijna bij Arnhem en zou door naar Nijmegen. Ik twijfel nog even of ik mijn klusje zou afhandelen maar keer toch rechtsom naar de SEH.
Ik bel mijn vrouw. Zij had al eerder aangeven dat ik mij eens moest laten onderzoeken. Maar naast een wat slechtere nachtrust en daardoor wat minder energie had ik een bezoek aan de huisarts nog even uitgesteld. Uiteraard schrok zij. Ik kon haar vertellen dat mijn nierfunctie erg laag was. Toen ik bij de SEH aankwam was zij er al. Samen gingen we naar binnen om ons(mij) te melden. Ik mocht gaan liggen en er werden weer flink wat buisjes bloed afgetapt. Longen, hart en andere zaken werden gecontroleerd. Met dat laatste was het wel goed.
Na een uur of 3 hadden ze een waarschijnlijke oorzaak gevonden. Daarvoor moesten ze ter bevestiging nog een paar buisjes bloed afnemen. Het zou gaan om een op hol geslagen kliertje dan operatief wel te behandelen was. En kleine ingreep. Na het uitsluiten van heel vervelende oorzaken was het een geruststellend resultaat. Ik werd aangesloten op een infuus en er werd zo snel als mogelijk heel veel water aan me toegediend. Mooi. Als de planning een beetje goed loopt dan kunnen we vrijdag de boot van 12:00 wel halen. Het optimisme kwam van mijn kant. Niet van mijn vrouw
We moesten echter nog wat geduld hebben. De bloedmonsters konden die dag niet meer worden onderzocht. Dan zouden we het morgen wel horen. Inmiddels had ik ook door dat er nog meer vocht aan me toe gediend moest worden om de nieren goed te spoelen. 3 liter per dag. Aai. Dat wordt dus een opname. Dat zat even tegen. Maar dat hoefde voor de boot naar Oerol nog steeds geen probleem te zijn.
Inmiddels is het zaterdag en ik schrijf dit aan een tafel op een 4 persoons kamer. Sinds gisteravond zijn alle mede patiënten inmiddels thuis. Het is wel duidelijk. Dit jaar geen Oerol. Er zijn veel belangrijker zaken aan de orde.
De uitslag van de laatste bloedmonster gaf niet het verwachte resultaat en de dienstdoende arts komt donderdag ochtend samen met twee verpleegkundige aan mijn bed. Hij pakt er een stoel bij en wat ik denk zeg ik tegen hem. Dit is geen goed teken. Dat bevestigd hij een legt uit dat de puzzel van mijn aandoening niet opgelost kan worden met het onderzoek naar de bloedmonsters. Er moet een CT scan van kin tot blaas gemaakt worden met contrast vloeistof. Hieruit moet meer duidelijk komen. Daarbij moet ook gedacht worden aan vervelende zaken.
Ondanks alles blijf ik rustig. Mijn omgeving niet. Het doet me veel pijn te zien hoe erg het hen raakt. Ik probeer mijn positiviteit zo veel mogelijk uit te dragen. Maar ik zie dat het niet zoveel teweeg brengt. Misschien Later.
Teveel calcium in het bloed. Dat wordt uit de botten gehaald. Komt in de nieren. En daar kunnen ze niet goed tegen. Dus veel water. Infuus en drinken. Maandag zal een scan gepland worden, mits de functie van mijn nieren dusdanig verbetert zijn om ook het zuiveren van de contrastvloeistof uit het bloed te kunnen uitvoeren zonder extra schade.
We wachten het af.